Hello world!

“What day is it,?” asked Pooh. “It’s today,” squeaked Piglet. “My favorite day,” said Pooh.”

Soms vergeet je een beetje te genieten van het ‘nu’. Jarenlang lees ik al de zelfhulpboeken en de terugkerende tip om vooral te leven in het ‘nu’.

Soms trekken mijn tenen een beetje krom als dat niet lukt.

Best vaak is dat, eigenlijk.

Maar wat als je nu eens niet leeft in  het nu, maar bewust juist een paar stapjes vooruit.

Een klein beetje zoals je zou fietsen zeg maar.

Je kijkt vooruit.

Zou je steeds maar kijken naar waar je precies bent, dan zou je binnen no-time op je plaat gaan. Nee, je kijkt waar je naar tóe wilt, net een beetje voor je uit. En je weet dat je daar dan zult komen. Best snel ook eigenlijk. Wel zo veilig.

Natuurlijk kijk je niet naar het kantoor waar je naar toe aan het fietsen bent, dat gaat namelijk helemaal niet, dat kun je nog niet zien. Maar gewoon nét eventjes voor je uit. Werkt voor mij net ietsje beter want dan voel ik me niet zo schuldig dat ik er nú even niet ben, in dat nu…

Laatste loodjes….

Woensdagavond… vandaag waarschijnlijk de laatste kans dat ik nog vanuit huis iets kan schrijven…
De vrachtwagen zit praktisch vol.. morgen nog even het witgoed en de grasmaaier en dan nog wat laatste kleine prul. Hij zit dan ook he-le-maal vol.

Vandaag nog snel wat oplaad dingen gekocht om telefoons in de auto op te kunnen laden, en voor de rest zien we wel hoe we het (geen) stroom-probleem oplossen tot de aggregaat aankomt met de vrachtwagen. Durf bijna niet meer te kijken naar de weersverwachtingen in Jijona… hier hebben we buiten kunnen lunchen en schijnt de zon volop, in Spanje is het nu schijnbaar noodweer. Dat wordt heus survival project, maar dat vinden we gelukkig allemaal leuk.

Deze middag nog heeel veel telefoontjes gehad van mensen die nog allemaal afscheid willen komen nemen.. helaas gaat dat niet meer lukken… de tijd begint te dringen en in een leeg huis socializen met nog heel veel op te ruimen voelt niet relaxed. Toch bedankt allemaal lieverds! Papa en mama hebben uiteraard wel even een voorkeursbehandeling gekregen en zijn we vanmiddag nog lekker een ouderwets kopje mama-groentensoep gaan halen en heel lief een mooie Cristoffel gekregen die ons gaat beschermen tijdens de reis. Helemaal leuk.

De kinderen zijn in het restaurant op de beamer een lekkere film aan het kijken (we hebben niks meer binnen hihi) en ik ga dadelijk nog even kijken in het café hoe Wilco alle gasten nog gaat voorzien van een traditioneel askruisje..
Heel vreemd… hijzelf zal nog heel veel op en neer reizen om feesten en festijnen op de zaak nog zelf te begeleiden, dus het is nog een beetje een ‘half’ afscheid.
De kinderen en ik hebben ons vanmorgen uitgeschreven bij de gemeente, dus we zijn heuse zwervers tot we ons in hebben geschreven in Spanje.

Goed, ik ga een harinkje happen en mn laatste wijntje in AddiZ drinken..
Het volgende verhaal komt vanuit Spanje.. Internetcafé of onbeveiligd netwerkje.. wie zal het zeggen.. hahaha!

de verhuiswagen is er!

  

Vandaag was de grote dag… De verhuiswagen zou arriveren.

Ik wist zeker dat op het moment dat hij de plaats op zou rijden bij mij het ‘besef’ toe zou treden.
De truck kwam de plaats inderdaad opgereden (2 bomen om moeten zagen, maar we wilden hem persé bij het huis en niet achter in de wei) en ik voelde…
BWAAAAH! opgewonden, snel camera pakken, koffie zetten, lol, leuk, geweldig, yeah, het gaat beginnen….
Justin kwam thuis uit school en had de brok in de keel die ik bij mezelf had verwacht…
ojee mam, zegt ie, het is nu wel errug echt zeg…

jazeker.. het is nu wel erg echt.
Ik moest en ik zou er een doos inzetten! Ik kon gewoon niet wachten tot morgen.
Het is wel een gigantische joekel… Kreeg net al de tip dat die het huis niet zal kunnen bereiken en we alles over zullen moeten laaien in kleinere busjes… ayayay… iemand nog zin om de 16e te komen helpen? Want dan wordt het wel heeeel spannend…